Je hebt niet de hele kaart nodig

Een van de dingen die ik het vaakst hoor, is: “Ik zou wel beginnen, als ik maar kon zien hoe het allemaal afloopt.”

Ik begrijp het. Als je jarenlang verantwoordelijkheid hebt gedragen, leer je voor elke uitkomst een plan te maken. Maar een visie is geen projectplan, en wachten op de hele kaart is een van de vriendelijkst klinkende manieren waarop we onszelf vast laten zitten.

Een lamp, geen schijnwerper

Er is een oud beeld waar ik van houd: een lamp voor je voeten. Geen schijnwerper over het hele dal – een lamp. Genoeg licht voor de volgende stap, en daarna, zodra je die hebt gezet, genoeg voor de stap erna.

Zo werkt richting echt. Stap vijf krijg je pas te zien als je stap één hebt gezet.

Vertrouwen en angst vragen hetzelfde van je

Vertrouwen en angst vragen je allebei te geloven in iets wat je nog niet kunt zien. Angst stelt zich het ergste voor en noemt dat realisme. Vertrouwen stelt zich het leven voor waar je echt van zou houden, en zet toch een stap in die richting.

Je hoeft je niet onbevreesd te voelen. Je hoeft alleen het vertrouwen de volgende stap te laten kiezen.

Een wekelijks ritueel van 15 minuten

Ga één keer per week – zondagavond werkt goed – zitten met je opgeschreven visie en stel jezelf drie vragen:

1. Welke ene stap kan ik deze week zetten, vanaf waar ik nu sta, met wat ik heb?
2. Wat zou er in de weg kunnen komen, en wat doe ik als dat gebeurt?
3. Aan wie zou ik het kunnen vertellen, zodat ik dit niet alleen draag?

Schrijf de antwoorden op. Zet dan de stap, hoe klein ook. Volgende week is de lamp een stukje opgeschoven.

Zet je volgende stap met een steunend bijenvolk