Δεν χρειάζεσαι ολόκληρο τον χάρτη

Ένα από τα πράγματα που ακούω πιο συχνά είναι: «Θα ξεκινούσα, αν μπορούσα απλώς να δω πώς θα εξελιχθούν όλα.»

Καταλαβαίνω. Όταν κουβαλάς ευθύνες επί χρόνια, μαθαίνεις να σχεδιάζεις για κάθε ενδεχόμενο. Όμως ένα όραμα δεν είναι πλάνο έργου, και το να περιμένεις ολόκληρο τον χάρτη είναι από τους πιο ευγενικούς, στο άκουσμα, τρόπους να κρατάμε τον εαυτό μας κολλημένο.

Ένα φανάρι, όχι ένας προβολέας

Υπάρχει μια παλιά εικόνα που αγαπώ: ένα φανάρι για τα βήματά σου. Όχι ένας προβολέας για ολόκληρη την κοιλάδα — ένα φανάρι. Αρκετό φως για το επόμενο βήμα και έπειτα, μόλις το κάνεις, αρκετό για το μεθεπόμενο.

Έτσι λειτουργεί στ’ αλήθεια η κατεύθυνση. Το πέμπτο βήμα δεν σου φανερώνεται πριν κάνεις το πρώτο.

Η πίστη και ο φόβος σού ζητούν το ίδιο πράγμα

Και η πίστη και ο φόβος σού ζητούν να πιστέψεις σε κάτι που δεν μπορείς ακόμη να δεις. Ο φόβος φαντάζεται το χειρότερο και το ονομάζει ρεαλισμό. Η πίστη φαντάζεται τη ζωή που θα λάτρευες και, παρ’ όλα αυτά, κάνει ένα βήμα προς αυτήν.

Δεν χρειάζεται να νιώθεις ατρόμητη. Χρειάζεται μόνο να αφήσεις την πίστη να διαλέξει το επόμενο βήμα.

Μια εβδομαδιαία τελετουργία 15 λεπτών

Μία φορά την εβδομάδα — το βράδυ της Κυριακής είναι μια καλή στιγμή — κάθισε με το γραπτό σου όραμα και κάνε στον εαυτό σου τρεις ερωτήσεις:

1. Ποιο είναι ένα βήμα που μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα, από εκεί που βρίσκομαι, με ό,τι έχω;
2. Τι μπορεί να σταθεί εμπόδιο, και τι θα κάνω όταν συμβεί;
3. Σε ποιον θα μπορούσα να το πω, ώστε να μην το κουβαλάω μόνη μου;

Γράψε τις απαντήσεις. Έπειτα κάνε το βήμα, όσο μικρό κι αν είναι. Την επόμενη εβδομάδα, το φανάρι θα έχει προχωρήσει.

Κάνε το επόμενο βήμα σου μέσα σε ένα μελίσσι που σε στηρίζει