Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις

«Δεν ξέρω τι θέλω.»

Το ακούω σχεδόν σε κάθε πρώτη κουβέντα, συνήθως μαζί με ένα μικρό, αμήχανο γέλιο — λες και το να μην ξέρεις είναι αποτυχία.

Δεν είναι. Από την εμπειρία μου, το «δεν ξέρω» πολύ σπάνια σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Πολύ πιο συχνά σημαίνει: δεν μπορώ να ακούσω τον εαυτό μου μέσα σε όλα τα άλλα.

Γιατί η απάντηση χαμηλώνει

Όταν έχεις περάσει χρόνια φροντίζοντας τους άλλους — στη δουλειά, στο σπίτι, στην κοινότητά σου — γίνεσαι εξαιρετικά καλή στο να ξέρεις τι χρειάζονται όλοι οι άλλοι. Τα δικά σου «θέλω» χαμηλώνουν, σαν ραδιόφωνο σε άλλο δωμάτιο. Δεν έχουν φύγει. Απλώς ακούγονται σιγανά.

Άρα η δουλειά δεν είναι να επινοήσεις ένα όνειρο. Είναι να ανεβάσεις ξανά την ένταση.

Μια πρακτική ησυχίας για μία εβδομάδα

Τις επόμενες επτά ημέρες, δοκίμασε το εξής. Χρειάζονται δέκα λεπτά.

1. Κάθισε κάπου όπου δεν θα σε διακόψει κανείς. Χωρίς κινητό, χωρίς λίστα.
2. Κάνε μία ερώτηση: «Αν δεν απογοητευόταν κανείς, τι θα λάτρευα;»
3. Γράψε ό,τι έρθει — ακόμη κι αν είναι μικρό, ακόμη κι αν σε εκπλήσσει. Ένα πιο αργό πρωινό. Μια διαφορετική δουλειά. Ένα δικό σου δωμάτιο.
4. Μην προσπαθήσεις να το λύσεις. Αυτή την εβδομάδα μόνο ακούς, δεν σχεδιάζεις.

Γύρω στην τρίτη ή την τέταρτη μέρα, οι περισσότερες γυναίκες προσέχουν ότι τα ίδια λίγα πράγματα επιστρέφουν ξανά και ξανά στη σελίδα. Αυτά αξίζουν την προσοχή σου.

Τι να προσέξεις

Πρόσεξε τι σου δίνει ενέργεια καθώς το γράφεις και τι σε βαραίνει. Πρόσεξε ποια «θέλω» είναι πραγματικά δικά σου και ποια ανήκουν στις προσδοκίες κάποιου άλλου. Η διαύγεια σπάνια έρχεται σαν κεραυνός· έρχεται σαν ένα μοτίβο που επιτέλους έχεις την ησυχία να δεις.

Κι αν προτιμάς να μην το κάνεις μόνη σου, ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει το Clarity Call.

Κλείσε το δωρεάν Clarity Call σου