જ્યારે તમને ખબર ન હોય કે તમારે શું જોઈએ છે

“મને ખબર નથી કે મારે શું જોઈએ છે.”

લગભગ દરેક પહેલી વાતચીતમાં હું આ સાંભળું છું, અને મોટે ભાગે તે એક નાનકડા, સંકોચભર્યા હાસ્ય સાથે કહેવાય છે — જાણે ખબર ન હોવી એ કોઈ ખામી હોય.

એવું નથી. મારા અનુભવમાં, “મને ખબર નથી”નો અર્થ ભાગ્યે જ એવો હોય છે કે અંદર કંઈ નથી. ઘણી વધારે વાર તેનો અર્થ એ હોય છે: બાકી બધાના ઘોંઘાટમાં હું પોતાને સાંભળી શકતી નથી.

જવાબ શાંત કેમ પડી જાય છે

જ્યારે તમે વર્ષો સુધી બીજા લોકોની સંભાળ રાખી હોય — કામ પર, ઘરે, તમારા સમુદાયમાં — ત્યારે બીજા દરેકને શેની જરૂર છે તે જાણવામાં તમે અદ્ભુત રીતે પાવરધાં બની જાઓ છો. તમારી પોતાની ઇચ્છાઓનો અવાજ ધીમો થઈ જાય છે, બીજા ઓરડામાં વાગતા રેડિયોની જેમ. તે ક્યાંય ગઈ નથી. તે બસ શાંત છે.

એટલે કામ કોઈ સપનું ઘડી કાઢવાનું નથી. કામ એ અવાજ ફરી વધારવાનું છે.

મનને શાંત કરવાની એક અઠવાડિયાની પ્રથા

આવતા સાત દિવસ આ અજમાવી જુઓ. તેમાં દસ મિનિટ લાગે છે.

1. એવી જગ્યાએ બેસો જ્યાં તમને કોઈ ખલેલ ન પહોંચાડે. ફોન નહીં, યાદી નહીં.
2. એક પ્રશ્ન પૂછો: “જો કોઈ નિરાશ થવાનું ન હોય, તો મને દિલથી શું ગમે?”
3. જે મનમાં આવે તે લખો — ભલે તે નાનું હોય, ભલે તે તમને નવાઈ પમાડે. થોડી ધીમી સવાર. કોઈ જુદા પ્રકારનું કામ. પોતાનો એક ઓરડો.
4. તેનો ઉકેલ ન શોધો. આ અઠવાડિયે તમે ફક્ત સાંભળી રહ્યાં છો, આયોજન નથી કરી રહ્યાં.

ત્રીજા કે ચોથા દિવસ સુધીમાં, મોટા ભાગની મહિલાઓ નોંધે છે કે એ જ થોડીક વાતો ફરી ફરીને કાગળ પર આવે છે. એ વાતો ધ્યાન આપવા જેવી છે.

શું જોવું

લખતી વખતે નોંધો કે શું તમને ઊર્જા આપે છે, અને શું તમને ભારે લાગે છે. નોંધો કે કઈ ઇચ્છાઓ ખરેખર તમારી છે અને કઈ બીજા કોઈની અપેક્ષાઓમાંથી આવી છે. સ્પષ્ટતા ભાગ્યે જ વીજળીના ચમકારાની જેમ આવે છે; તે એક પેટર્ન રૂપે આવે છે, જેને જોવા જેટલી શાંતિ તમને છેવટે મળી હોય છે.

અને જો તમે આ એકલાં કરવા ન માંગતાં હો, તો ક્લેરિટી કૉલ બરાબર એના માટે જ છે.

તમારો નિઃશુલ્ક ક્લેરિટી કૉલ બુક કરો