ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ

“ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೊದಲ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲೂ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಮುಜುಗರದ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ — ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಏನೋ ಒಂದು ಕೊರತೆ ಎಂಬಂತೆ.

ಅದು ಕೊರತೆಯಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ, “ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದರೆ ಒಳಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಾಗುವುದು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದರ ಅರ್ಥ: ಉಳಿದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಯೇ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಉತ್ತರ ಏಕೆ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ

ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇತರರ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದಾಗ — ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ — ಬೇರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪಳಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮದೇ ಬಯಕೆಗಳ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ — ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ರೇಡಿಯೊದಂತೆ. ಅವು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿವೆ, ಅಷ್ಟೇ.

ಹಾಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸುವುದಲ್ಲ. ಆ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ವಾರದ ಅಭ್ಯಾಸ

ಮುಂದಿನ ಏಳು ದಿನ ಇದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸಾಕು.

1. ಯಾರೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸದ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಫೋನ್ ಬೇಡ, ಪಟ್ಟಿ ಬೇಡ.
2. ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ: “ಯಾರಿಗೂ ನಿರಾಸೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ನಾನು ಏನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ?”
3. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಿರಿ — ಅದು ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ನಿಮಗೇ ಅಚ್ಚರಿ ತಂದರೂ ಸರಿ. ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾದ ಬೆಳಗು. ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸ. ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಕೋಣೆ.
4. ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬೇಡಿ. ಈ ವಾರ ನೀವು ಕೇವಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ಯೋಜಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಮೂರನೇ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವೇ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುಟಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವು ಗಮನ ಕೊಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದವು.

ಏನನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು

ಬರೆಯುವಾಗ ಯಾವುದು ನಿಮಗೆ ಚೈತನ್ಯ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಯಾವುದು ಭಾರವೆನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಯಾವ ಬಯಕೆಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಮ್ಮವು, ಯಾವುವು ಬೇರೆಯವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ. ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬರುವುದು ಅಪರೂಪ; ಕೊನೆಗೂ ಸಿಕ್ಕ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಅದು ಬರುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡವೆನಿಸಿದರೆ, ಕ್ಲಾರಿಟಿ ಕಾಲ್ ಇರುವುದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ.

ನಿಮ್ಮ ಉಚಿತ ಕ್ಲಾರಿಟಿ ಕಾಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ