तुम्हाला संपूर्ण नकाशाची गरज नाही

मला सर्वात जास्त ऐकू येणाऱ्या गोष्टींपैकी एक म्हणजे: “सगळे कसे जुळून येणार आहे ते एकदा दिसले, की मी सुरुवात करेन.”

मी समजू शकते. वर्षानुवर्षे जबाबदाऱ्या पेलल्यावर, प्रत्येक शक्यतेसाठी आधीच नियोजन करायची सवय लागते. पण व्हिजन म्हणजे प्रोजेक्ट प्लॅन नव्हे, आणि संपूर्ण नकाशाची वाट पाहत राहणे हा स्वतःला अडकवून ठेवण्याचा, ऐकायला सर्वात गोंडस वाटणारा एक मार्ग आहे.

पणती, फ्लडलाइट नव्हे

मला फार आवडणारी एक जुनी प्रतिमा आहे: पावलांपुरता उजेड देणारी पणती. अख्खी दरी उजळून टाकणारा फ्लडलाइट नव्हे — फक्त एक पणती. पुढच्या पावलापुरता उजेड, आणि ते पाऊल टाकले की त्यानंतरच्या पावलापुरता.

दिशा खरोखर अशीच सापडते. पहिले पाऊल टाकल्याशिवाय पाचवे पाऊल दिसत नाही.

विश्वास आणि भीती, दोन्ही तुमच्याकडून एकच गोष्ट मागतात

विश्वास आणि भीती, दोन्ही तुम्हाला अशा गोष्टीवर भरवसा ठेवायला सांगतात, जी तुम्हाला अजून दिसत नाही. भीती सर्वात वाईट घडेल अशी कल्पना करते आणि त्यालाच वास्तववाद म्हणते. विश्वास तुम्हाला मनापासून हव्या असलेल्या आयुष्याची कल्पना करतो आणि तरीही त्याच्या दिशेने एक पाऊल टाकतो.

तुम्हाला निर्भय वाटायलाच हवे असे नाही. फक्त पुढचे पाऊल विश्वासाला निवडू द्या.

आठवड्यातून 15 मिनिटांचा एक नेम

आठवड्यातून एकदा — रविवारची संध्याकाळ यासाठी छान असते — तुमचे लिहिलेले व्हिजन घेऊन बसा आणि स्वतःला तीन प्रश्न विचारा:

1. मी जिथे आहे तिथून, माझ्याकडे जे आहे त्यानिशी, या आठवड्यात मी कोणते एक पाऊल उचलू शकते?
2. वाटेत काय आडवे येऊ शकते, आणि ते आले की मी काय करेन?
3. हे मला एकटीने वाहावे लागू नये, म्हणून मी कोणाला सांगू शकते?

उत्तरे लिहून ठेवा. मग ते पाऊल उचला, कितीही छोटे असले तरी. पुढच्या आठवड्यात पणती पुढे सरकलेली असेल.

आधार देणाऱ्या पोळ्यासोबत तुमचे पुढचे पाऊल उचला