तुम्हाला काय हवे आहे, तेच कळत नसेल तेव्हा

“मला काय हवे आहे, तेच मला कळत नाही.”

जवळपास प्रत्येक पहिल्या संवादात मला हे ऐकू येते — बहुधा एका छोट्या, ओशाळलेल्या हसण्यासह, जणू काही न कळणे हा एखादा दोष आहे.

तसे नाही. माझ्या अनुभवानुसार, “मला माहीत नाही” याचा अर्थ आत काहीच नाही, असा फार क्वचित असतो. त्याहून कितीतरी वेळा त्याचा अर्थ असतो: बाकी सगळ्याच्या गोंगाटात मला माझाच आवाज ऐकू येत नाही.

उत्तराचा आवाज मंद का होतो

वर्षानुवर्षे तुम्ही इतरांची काळजी घेतलेली असते — कामावर, घरी, तुमच्या समाजात — तेव्हा बाकी सगळ्यांना काय हवे आहे हे ओळखण्यात तुम्ही कमालीच्या तरबेज होता. तुमच्या स्वतःच्या इच्छांचा आवाज मात्र कमी केला जातो, दुसऱ्या खोलीत वाजणाऱ्या रेडिओसारखा. त्या कुठेही गेलेल्या नाहीत. फक्त त्यांचा आवाज मंद झाला आहे.

म्हणून काम एखादे स्वप्न नव्याने घडवण्याचे नाही. काम आहे तो आवाज पुन्हा मोठा करण्याचे.

मन शांत करण्याचा एका आठवड्याचा सराव

पुढचे सात दिवस हे करून पाहा. याला दहा मिनिटे लागतात.

1. जिथे कोणी व्यत्यय आणणार नाही अशा जागी बसा. फोन नको, यादी नको.
2. स्वतःला एकच प्रश्न विचारा: “कोणीही नाराज होणार नसते, तर मला मनापासून काय आवडले असते?”
3. जे मनात येईल ते लिहा — ते छोटे असले तरी, त्याने तुम्हाला आश्चर्य वाटले तरी. जरा निवांत सकाळ. वेगळ्या प्रकारचे काम. स्वतःची एक खोली.
4. ते सोडवायला जाऊ नका. या आठवड्यात तुम्ही फक्त ऐकत आहात, नियोजन करत नाही.

तिसऱ्या किंवा चौथ्या दिवसापर्यंत बहुतेक महिलांच्या लक्षात येते की त्याच काही गोष्टी पुन्हा पुन्हा पानावर येत आहेत. त्यांच्याकडे लक्ष देणे गरजेचे आहे.

कशाकडे लक्ष द्यायचे

लिहिताना कशामुळे तुम्हाला ऊर्जा मिळते आणि कशामुळे जड वाटते, याकडे लक्ष द्या. कोणत्या इच्छा खरोखर तुमच्या स्वतःच्या आहेत आणि कोणत्या दुसऱ्या कोणाच्या तरी अपेक्षांतून आल्या आहेत, हे पाहा. स्पष्टता क्वचितच विजेसारखी कडाडून येते; ती येते एका पॅटर्नच्या रूपात, जो पाहण्याइतकी शांतता अखेर तुम्हाला मिळालेली असते.

आणि हे एकटीने करायचे नसेल, तर क्लॅरिटी कॉल नेमका त्यासाठीच आहे.

तुमचा मोफत क्लॅरिटी कॉल बुक करा