முழு வரைபடமும் உங்களுக்குத் தேவையில்லை

நான் அடிக்கடி கேட்கும் வார்த்தைகளில் ஒன்று: “எல்லாம் எப்படி முடியும் என்று மட்டும் தெரிந்துவிட்டால், நான் தொடங்கிவிடுவேன்.”

எனக்குப் புரிகிறது. பல ஆண்டுகளாகப் பொறுப்புகளைச் சுமந்தவர்கள், ஒவ்வொரு விளைவுக்கும் திட்டமிடக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு கனவு என்பது திட்ட அட்டவணை அல்ல; முழு வரைபடத்துக்காகக் காத்திருப்பது, கேட்க மிக இதமாக இருந்தாலும், நம்மை நாமே தேங்கி நிற்க வைக்கும் வழிகளில் ஒன்று.

ஒரு விளக்கு — பேரொளி அல்ல

எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு பழைய உருவகம் உண்டு: உங்கள் காலடிக்கு ஒரு விளக்கு. பள்ளத்தாக்கு முழுவதையும் ஒளிரச் செய்யும் பேரொளி அல்ல — ஒரு விளக்கு. அடுத்த அடிக்குப் போதுமான வெளிச்சம்; அந்த அடியை எடுத்து வைத்ததும், அதற்கடுத்த அடிக்குப் போதுமான வெளிச்சம்.

திசை உண்மையில் இப்படித்தான் செயல்படுகிறது. முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும் வரை, ஐந்தாவது அடி உங்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

நம்பிக்கையும் பயமும் உங்களிடம் கேட்பது ஒன்றுதான்

நம்பிக்கை, பயம் — இரண்டுமே, இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒன்றை நம்பும்படி உங்களிடம் கேட்கின்றன. பயம் மிக மோசமானதைக் கற்பனை செய்து, அதை யதார்த்தம் என்று அழைக்கிறது. நம்பிக்கை, நீங்கள் விரும்பும் வாழ்க்கையைக் கற்பனை செய்து, எப்படியும் அதை நோக்கி ஓர் அடி எடுத்து வைக்கிறது.

பயமே இல்லாமல் உணர வேண்டிய அவசியமில்லை. அடுத்த அடியைத் தேர்ந்தெடுக்க நம்பிக்கையை அனுமதித்தால் போதும்.

வாராந்திர 15 நிமிட வழக்கம்

வாரம் ஒருமுறை — ஞாயிறு மாலை நல்ல நேரம் — எழுதி வைத்த உங்கள் கனவுடன் அமர்ந்து, மூன்று கேள்விகளைக் கேளுங்கள்:

1. நான் இருக்கும் இடத்திலிருந்து, என்னிடம் இருப்பதைக் கொண்டு, இந்த வாரம் நான் எடுக்கக்கூடிய ஓர் அடி என்ன?
2. எது குறுக்கே வரக்கூடும்? அப்படி வந்தால் நான் என்ன செய்வேன்?
3. இதை நான் தனியாகச் சுமக்காமல் இருக்க, யாரிடம் சொல்லலாம்?

பதில்களை எழுதி வையுங்கள். பிறகு, எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அந்த அடியை எடுத்து வையுங்கள். அடுத்த வாரம், விளக்கு சற்று முன்னே நகர்ந்திருக்கும்.

ஆதரவான ஒரு தேன்கூட்டுடன் உங்கள் அடுத்த அடியை எடுத்து வையுங்கள்