Τι σου λέει η εσωτερική σου ανησυχία

Στα χαρτιά, η ζωή σου μπορεί να φαίνεται μια χαρά. Καλή, μάλιστα. Κι όμως υπάρχει μια εσωτερική ανησυχία που δεν μπορείς ακριβώς να εξηγήσεις — μια αίσθηση, ένα βράδυ Κυριακής ή στο πάρκινγκ πριν από τη δουλειά, ότι κάτι λείπει.

Πολλές από τις γυναίκες με τις οποίες δουλεύω νιώθουν ενοχές γι’ αυτό. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων. Άλλοι άνθρωποι έχουν πραγματικά προβλήματα.

Θέλω να σου προτείνω έναν άλλο τρόπο να το δεις.

Η εσωτερική ανησυχία δεν είναι αχαριστία

Μπορείς να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και ταυτόχρονα κάποια κομμάτια της να μη σε χωρούν πια. Ισχύουν και τα δύο μαζί. Ένα φυτό που έχει γεμίσει τη γλάστρα του δεν είναι αχάριστο προς τη γλάστρα.

Αυτό το ανήσυχο συναίσθημα είναι συχνά το πρώτο σημάδι ότι το όραμά σου προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σου. Του αξίζει περιέργεια, όχι ντροπή.

Δύο είδη σημάτων

Όταν κάθομαι με μια πελάτισσα, αφουγκραζόμαστε δύο πράγματα:

• Τη δυσαρέσκεια — αυτό που δεν αντέχεις πια. Τη σύσκεψη που σε στραγγίζει. Τον ρόλο που δεν σε χωρά πια. Τον τρόπο που βάζεις τον εαυτό σου τελευταίο.
• Τη λαχτάρα — αυτό για το οποίο πονάς σιωπηλά. Περισσότερο νόημα. Περισσότερη ξεκούραση. Μια δουλειά που να είναι πραγματικά δική σου.

Η δυσαρέσκεια σού λέει από τι να απομακρυνθείς. Η λαχτάρα σού λέει προς τα πού να πας. Χρειάζεσαι και τις δύο για να βρεις την κατεύθυνσή σου.

Δοκίμασέ το απόψε

Πάρε ένα φύλλο χαρτί και τράβηξε μια γραμμή στη μέση. Αριστερά, γράψε «Αυτά που δεν αντέχω άλλο.» Δεξιά, «Αυτά που λαχταρώ.» Δώσε στον εαυτό σου δέκα ειλικρινή λεπτά.

Έπειτα διάβασέ το ξανά, αργά, σαν να το είχε γράψει μια αγαπημένη φίλη. Τι θα ήθελες για εκείνη;

Ας το συζητήσουμε σε ένα Clarity Call