ഭൂപടം മുഴുവൻ കൈയിൽ വേണമെന്നില്ല

ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കേൾക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലൊന്ന് ഇതാണ്: “എല്ലാം എങ്ങനെ ശരിയാകുമെന്ന് ഒന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ തുടങ്ങിയേനെ.”

എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. വർഷങ്ങളോളം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ചുമന്നുകഴിയുമ്പോൾ, ഓരോ സാധ്യതയ്ക്കും വേണ്ടി മുൻകൂട്ടി പദ്ധതിയിടാൻ നമ്മൾ പഠിക്കും. പക്ഷേ ഒരു സ്വപ്നം ഒരു പ്രോജക്ട് പ്ലാനല്ല; ഭൂപടം മുഴുവൻ കിട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്, കേൾക്കാൻ ഏറ്റവും സൗമ്യമെന്ന് തോന്നുന്ന രീതിയിൽ നമ്മൾ നമ്മെത്തന്നെ കുടുക്കിയിടുന്ന വഴികളിലൊന്നാണ്.

ഫ്ലഡ്‌ലൈറ്റല്ല, ഒരു വിളക്ക്

എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു പഴയ ചിത്രമുണ്ട്: നിങ്ങളുടെ കാലടികൾക്ക് ഒരു വിളക്ക്. താഴ്‌വര മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഫ്ലഡ്‌ലൈറ്റല്ല — ഒരു വിളക്ക്. അടുത്ത ചുവടിന് വേണ്ടത്ര വെളിച്ചം; ആ ചുവട് വെച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അതിനടുത്തതിന് വേണ്ടത്രയും.

ദിശാബോധം ശരിക്കും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഒന്നാമത്തെ ചുവട് വെക്കാതെ അഞ്ചാമത്തെ ചുവട് നിങ്ങൾക്ക് തെളിഞ്ഞുകിട്ടില്ല.

വിശ്വാസവും ഭയവും നിങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒന്നുതന്നെ

വിശ്വാസവും ഭയവും ഒരുപോലെ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, ഇതുവരെ കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നിൽ വിശ്വസിക്കാനാണ്. ഭയം ഏറ്റവും മോശമായത് സങ്കൽപ്പിച്ച് അതിനെ യാഥാർത്ഥ്യബോധമെന്ന് വിളിക്കുന്നു. വിശ്വാസം നിങ്ങൾ മനസ്സുനിറഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കുന്ന ജീവിതം സങ്കൽപ്പിച്ച്, എന്തായാലും അതിലേക്ക് ഒരു ചുവട് വെക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് ഭയമേയില്ലെന്ന് തോന്നണമെന്നില്ല. അടുത്ത ചുവട് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ വിശ്വാസത്തെ അനുവദിച്ചാൽ മാത്രം മതി.

ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ 15 മിനിറ്റിന്റെ ഒരു ചിട്ട

ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ — ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം നല്ലൊരു സമയമാണ് — നിങ്ങൾ എഴുതിവെച്ച സ്വപ്നവുമായി ഇരുന്ന് മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൂ:

1. ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നിടത്തു നിന്ന്, എന്റെ കൈവശമുള്ളതുകൊണ്ട്, ഈ ആഴ്ച എനിക്ക് വെക്കാവുന്ന ഒരു ചുവട് ഏതാണ്?
2. എന്താണ് തടസ്സമായി വന്നേക്കാവുന്നത്, അങ്ങനെ വന്നാൽ ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും?
3. ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമക്കാതിരിക്കാൻ, ആരോടാണ് എനിക്ക് ഇത് പറയാനാവുക?

ഉത്തരങ്ങൾ എഴുതിവെക്കൂ. എന്നിട്ട് ആ ചുവട് വെക്കൂ, എത്ര ചെറുതായാലും. അടുത്ത ആഴ്ചയാകുമ്പോഴേക്കും വിളക്ക് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും.

പിന്തുണ നിറഞ്ഞ ഒരു തേനീച്ചക്കൂടിനൊപ്പം നിങ്ങളുടെ അടുത്ത ചുവട് വെക്കൂ