ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।”

ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਕਮੀ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ, “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਰ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਰੌਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।

ਜਵਾਬ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ — ਕੰਮ ’ਤੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ — ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਕਮਾਲ ਦੀ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੋ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਧੀਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦਾ ਰੇਡੀਓ। ਉਹ ਕਿਤੇ ਗਈਆਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬੱਸ ਚੁੱਪ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਘੜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੰਮ ਹੈ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ।

ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਅਭਿਆਸ

ਅਗਲੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਇਹ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਦੇਖੋ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

1. ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਬੈਠੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਟੋਕੇ। ਨਾ ਫ਼ੋਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੂਚੀ।
2. ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ: “ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕੀ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇਗਾ?”
3. ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਲਿਖ ਲਓ — ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੀਮੀ ਸਵੇਰ। ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੰਮ। ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਕਮਰਾ।
4. ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹੋ, ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਰਹੀ।

ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੰਨੇ ’ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਨ।

ਕਿਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੈ

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਲਿਖਦਿਆਂ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਊਰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਦੇਣ ਹਨ। ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਘੱਟ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਿਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੈਟਰਨ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਜੋਗੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਕਲੈਰਿਟੀ ਕਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਲਈ ਹੈ।

ਆਪਣੀ ਮੁਫ਼ਤ ਕਲੈਰਿਟੀ ਕਾਲ ਬੁੱਕ ਕਰੋ